Zakup nieruchomości w Tajlandii nie oznacza automatycznie pozwolenia na pobyt. Jednak wiza LTR już zmienia portret kupującego i sprawia, że długoterminowa własność w Phuket staje się znacznie bardziej znacząca.
Najbardziej niebezpieczne zdanie na rynku nieruchomości międzynarodowych brzmi mniej więcej tak: „Kupię mieszkanie i od razu uzyskam prawo stałego pobytu”. Jest to wygodne, krótkie i prawie zawsze prowadzi w złym kierunku. W Tajlandii sam zakup nieruchomości nie zapewnia automatycznego pozwolenia na pobyt. Nie oznacza to jednak, że historia wizowa nie jest ważna dla kupującego. Odwrotnie. W tej chwili zaczyna mieć większy wpływ na to, jak ludzie postrzegają Phuket nie jako wakacje, ale jako długoterminową bazę życiową.
Główna dyskusja dotyczy wizy LTR. Program został uruchomiony 1 września 2022 r. i zapewnia wykwalifikowanym kategoriom obcokrajowców status z możliwością przedłużenia na 10 lat z wielokrotnym wjazdem, cyfrowym zezwoleniem na pracę, raportem rocznym zamiast starej, bardziej nerwowej biurokracji oraz szeregiem korzyści podatkowych i usługowych. To już nie jest naszywka turystyczna ani papier dekoracyjny. To próba poważnej rywalizacji Tajlandii o kapitał, wiedzę i zamożnych mieszkańców.
Ważne jest, aby zrozumieć kwestię dorosłych: LTR nie jest „wizą mieszkaniową”. To nie jest złoty schemat w stylu „kupiłeś metr i dostałeś prawo do zamieszkania gdziekolwiek przez dziesięć lat”. Ale program jest bardzo ważny dla rynku nieruchomości, ponieważ tworzy nowy typ nabywcy. To nie jest osoba, która przez przypadek przedłużyła urlop. To człowiek, który postrzega Tajlandię jako część swojej prawdziwej strategii życiowej, geografii kapitału i podatków.
Według OSOS BOI w ciągu pierwszych trzech lat LTR wygenerował skumulowany wpływ na tajską gospodarkę około 23 miliardów bahtów, z czego prawie 8,1 miliarda bahtów pochodziło z inwestycji samych posiadaczy wiz w kategoriach zamożnych obywateli świata i zamożnych emerytów. A po uproszczeniu wymagań w styczniu 2025 roku program znacznie przyspieszył pod względem liczby wniosków. A to ciekawy sygnał dla nieruchomości: kraj nie tylko zaprasza turystów. Kraj dostosowuje lejek na dłuższego i droższego rezydenta.
Co to oznacza dla kupującego w Phuket? Bardzo prosta rzecz. Jeśli wcześniej wielu postrzegało nieruchomość jako aktywo sezonowe, teraz scenariusz drugiego domu plus długi pobyt, baza rodzinna, praca zdalna, hybryda życia pomiędzy kilkoma krajami sprawdza się mocniej. I właśnie do tego scenariusza szczególnie pasują lokalizacje z silną infrastrukturą życia codziennego: szkoły, przychodnie, dobry handel, dogodny dostęp do lotniska i przejrzysta obsługa samych projektów.
Na oficjalnej stronie rządowej podstawowa logika LTR jest przedstawiona bezpośrednio: Tajlandia celuje w bogatych obywateli świata, zamożnych emerytów, specjalistów pracujących w Tajlandii i wysoko wykwalifikowanych specjalistów. Czyli mówimy o ludziach, którym zależy nie tylko na dochodowości nieruchomości, ale też na prawie do spokojnego życia, legalnej pracy i braku konieczności co dziewięćdziesiąt dni tłumaczenia się ze swojego życia kolejnym banałem. Na takim tle nieruchomość zaczyna wyglądać nie jak zabawka nad morzem, ale element infrastruktury własnego życia.
Dlatego poprawna formuła jest następująca: nieruchomości w Tajlandii nie kupuje się dla uzyskania automatycznej wizy, ale silny system wizowy drastycznie zwiększa wartość odpowiedniej nieruchomości. A jeśli sprzedają coś przeciwnego, nie jest to analityka inwestycyjna. To tylko kosztowne powtarzanie forów.
