De Thaise belastingrealiteit vereist geen hysterie. Het vereist discipline, inzicht in de status van ingezetene en een normale documentstroom.
Belastingen in Thailand worden graag in twee genres besproken. Ten eerste: โEr is hier bijna niets, je kunt er heerlijk ontspannen.โ Ten tweede: โSinds 2024 is alles verdwenen.โ Beide genres zijn emotioneel, maar hebben een gespannen relatie met de praktijk. In feite vereist de Thaise belastingrealiteit geen paniek of overmoed, maar normale discipline.
Het uitgangspunt is eenvoudig: als iemand in een kalenderjaar in totaal meer dan 180 dagen in Thailand verblijft, wordt hij voor de personenbelasting als fiscaal inwoner beschouwd. En dan begint het belangrijkste. Inkomsten uit het buitenland voor een dergelijke inwoner kunnen in de Thaise belastinggrondslag worden opgenomen als deze naar Thailand worden overgemaakt.
Vertaald van juridische taal naar menselijke taal is de logica: โIk heb geld verdiend in het buitenland, dus Thailand geeft niets om mijโ is niet langer een universeel excuus. Waar het om gaat is de verblijfsstatus, het soort inkomen, het jaar van inkomen, het feit van de overdracht van geld naar Thailand en de aan- of afwezigheid van een dubbelbelastingverdrag.
Het goede nieuws is dat Thailand niet probeert iemand dubbel te laten betalen voor sport. De Revenue Department wijst rechtstreeks op de mogelijkheid van buitenlandse belastingvermindering als er een DTA van kracht is tussen Thailand en het land van inkomstenbron. Maar het loutere feit dat er een overeenkomst bestaat, lost het probleem niet automatisch op. U moet de inkomenscategorie begrijpen en documenten bewaren.
De tarieven van de personenbelasting in Thailand zijn progressief, tot 35%. Maar in het echte leven is voor een vastgoedeigenaar in Phuket niet het topcijfer zelf belangrijker, maar de structuur: waar precies het inkomen vandaan komt, aan wie het bezit is geregistreerd, hoe het wordt gebruikt, wie de huurstroom feitelijk ontvangt en waar de persoon het belastingjaar doorbrengt.
Nu over de onroerendgoedbelasting, waar mensen bang voor zijn, omdat ze genoeg westerse rechtsgebieden hebben gezien. In Thailand ziet de jaarlijkse grond- en bouwbelasting voor door de eigenaar gebruikte woningen er doorgaans veel zachter uit dan in veel landen. In de praktijk is dit niet de betaling die de eigendomseconomie doorbreekt. Vaker wel dan niet wordt het model geschonden door een slechte dealstructuur, zwak vastgoedbeheer of te optimistische huurverwachtingen.
Het meest volwassen standpunt hier is vrij simpel: probeer niet het belastingsysteem te verslaan door een zelfverzekerde toon te gebruiken in de chat. Als je lang in Thailand woont, regelmatig geld overmaakt naar het land of onroerend goed verhuurt, heb je geen blogger nodig, maar een gewone belastingadviseur met ervaring in grensoverschrijdende zaken.
