Phuket is prachtig, maar het is geen persoonlijke reisreclame. Dit is hoe het eiland echt werkt: waar toeristenvallen zitten, wat na een verhuizing gaat irriteren en waarom sommige mensen weer vertrekken.
De grootste fout bij het praten over Phuket is om het echte leven te vergelijken met Instagram. Op Instagram staat Phuket altijd in gouden licht, de kokosnoot is al open, het kind lacht, de zee is kalm en om de een of andere reden bestaat de weg naar het strand niet. Het leven kent files, vochtigheid, bouwplaatsen, elektriciteitsrekeningen, vreemde huurovereenkomsten, rode vlaggen op het strand en een man die je zelfverzekerd de prijs van een taxi vertelt met de uitdrukking van een centrale bankier.
Phuket is eigenlijk niet slecht. Hij leeft gewoon. En daarom irriteert hij degenen die niet naar het eiland verhuizen, maar naar de foto. Als je een Europa met palmbomen verwacht, zal het eiland snel ruzie krijgen. Service, deadlines, communicatie, verkeer, bureaucratie en het concept van โmorgenโ werken hier anders. Soms is morgen echt morgen. Soms is dit een filosofische categorie.
Waar is de toeristenzwendel? Op plaatsen waar iemand haast heeft, niet controleert en wil geloven. Fiets zonder foto's van staat en normaal contract. Taxi zonder prijs vรณรณr de reis. Een rondleiding van een willekeurige verkoper zonder duidelijke operator. Reparatie of service zonder schriftelijke werkomvang. Valutawissel in het eerste venster dat verschijnt. Een pand dat wordt verkocht met de woorden โalles is bijna verkochtโ, maar om de een of andere reden hebben ze voor u de beste unit in het universum gevonden.
Waar irriteert u zich aan na het verhuizen? Lawaaierige fietsen 's nachts, vochtigheid in kasten, schimmel, de noodzaak om alles te controleren, het regenseizoen, de kosten van goede scholen, ongelijke gezondheidszorg in verschillende gebieden, gebrek aan trottoirs, scherpe prijsstijgingen op populaire locaties, bouwstof en het gevoel dat het eiland soms in open bรจtamodus leeft. Phuket geneest snel kinderdromen, maar niet noodzakelijkerwijs de liefde voor het eiland.
Waarom gaan veel mensen weg? Meestal is het niet omdat Phuket verschrikkelijk is. Ze vertrekken omdat ze de verkeerde regio hebben gekozen, het budget niet hebben berekend, de inkomsten uit werken op afstand hebben overschat, de school hebben onderschat, de seizoensinvloeden niet aankunnen, de visumlogistiek beu zijn, of zich hebben gerealiseerd dat vakantietemperament niet gelijk staat aan levenscompatibiliteit. Een eiland hoeft niet voor iedereen geschikt te zijn. Dit is geen fotografisch huwelijk.
De meest eerlijke test van Phuket is om hier niet twee weken in januari te wonen, maar gedurende het normale seizoen minstens een maand. Ga 's ochtends naar school, kom in de regen terecht, bel de dokter, betaal voor elektriciteit, leef zonder dagelijkse restaurants, controleer het internet tijdens een gesprek, rijd tijdens de spits van Rawai naar Bang Tao en bedenk of je het wilt herhalen als levensstijl en niet als avontuur.
Als je hierna nog steeds van Phuket houdt, dan ben je niet verliefd op de ansichtkaart. Je ziet het systeem. Maar dan wordt het eiland heel sterk: de zee, de internationale omgeving, scholen, medicijnen, sport, restaurants, veiligheid, de mogelijkheid om buiten te leven en het gevoel dat het leven een tweede scenario kent. Je hoeft dit scenario alleen maar met open ogen te kiezen, en niet met een Valencia-filter.
